.3. Πεπρωμένο ή τύχη;

21 Φεβρουαρίου, 2012 § Σχολιάστε

Πιστεύεις στο πεπρωμένο; Ή μήπως  στην τύχη;

Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά; Ή μήπως με την εκατοστή πρώτη;

—-

Πάντα είναι ενδιαφέρουσα η ανάλυση μιας πρώτης γνωριμίας.

Είτε πρόκειται για μετέπειτα φιλία, είτε για επαγγελματική συνεργασία, είτε ακόμη και για ερωτική σχέση.

Έχει ενδιαφέρον γιατί πολύ σπάνια, εκείνη τη στιγμή, έχεις γνώση (ή έστω διαίσθηση) της εξέλιξης των πραγμάτων.

Έχει ενδιαφέρον γιατί βλέπεις ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα, διαφορετικές αντιλήψεις & απόψεις, διαφορετικά υπόβαθρα & χαρακτηριστικά να προσπαθούν να βρουν στο άλλο πρόσωπο κάτι που τους μοιάζει ή τους λείπει.

Έχει ενδιαφέρον γιατί μέσα απ’ αυτή την αέναη διαδικασία, καταλήγεις, εν τέλει, να ανακαλύπτεις & να διαμορφώνεις περαιτέρω τον ίδιο σου τον εαυτό.

Έχει ενδιαφέρον γιατί κοιτώντας πίσω στην αρχή κάθε γνωριμίας που έκανες, διαπιστώνεις ότι έχουν αλλάξει πάρα πολλά…

O Alejandro ήταν εμφανώς τρακαρισμένος στην πρώτη του μέρα ως ακαδημαϊκός πολίτης στο πανεπιστήμιο του Buenos Aires.

Ένιωθε έξω απ’ τα νερά του.

Ήταν η πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια σε οικείο περιβάλλον, που ένιωθε πως πλέον είναι «μόνος του», εκεί έξω, να παλέψει ο ίδιος για τον εαυτό του. Ο επίπονος & σκληρός αγώνας του όλα αυτά τα χρόνια είχε δικαιωθεί και είχε εισαχθεί από τους πρώτους στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Θετικών Επιστημών του Buenos Aires.

Μια νέα σελίδα ανοιγόταν μπροστά του & το ένιωθε, παρά το φόβο για το άγνωστο…

Οι φωνές στο φουαγιέ του Πανεπιστημίου γέμιζαν το χώρο & αντηχούσαν δεκάδες, εκατοντάδες νέα όνειρα. Ήταν η μέρα των εγγραφών στις σχολές. Μπορείς να φανταστείς πόσες νέες γνωριμίες γίνονται εκείνη τη μέρα; Πόσες ζωές αλλάζουν;

Έχεις, όμως, αναλογιστεί και πόσα συμπτωματικά -ή μήπως όχι- γεγονότα έχουν μεσολαβήσει για να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, αυτή ακριβώς τη μέρα, σε αυτό ακριβώς το μέρος;

Είναι πεπρωμένο ή απλή τύχη;

Οι όποιες παρέες του Alejandro -καλύτερα, οι γνωριμίες του- απ’ το σχολείο είχαν τραβήξει διαφορετικές πορείες.

Όλοι τους, αξιόλογοι μαθητές, πέρασαν με άνεση σε πολύ καλές σχολές, αλλά κανείς δε διάλεξε τη Φυσική ως τομέα ενασχόλησής του. Κάποιοι έφυγαν από το Buenos Aires για να σπουδάσουν σε άλλες μεγάλες ή μικρές πόλεις της Αργεντινής, οι περισσότεροι, όμως, έμειναν στη γενέτειρά τους.

Ο Alejandro δεν είχε κρατήσει επαφή με κανέναν τους, παρά μόνο τον κολλητό του Eugenio , με τον οποίο περνούσαν τα περισσότερα Κυριακάτικα απογεύματα στα τσιμέντα του Bombonera. Δεν ήταν ποτέ τόσο δεμένος με τους υπόλοιπους, παρά μόνο συνυπήρχαν στον ίδιο χώρο για πολλά χρόνια. Δεν τους ένωνε κάποιος συναισθηματικός δεσμός, παρά μόνο κοινά βιώματα. Και όσο πάλευε να διατηρήσει τη στιβαρή του εικόνα εξωτερικά, τόσο κλεινόταν στον εαυτό του, καταλήγοντας κενός.

Σαν ένα ντόνατ: συμπαγές στο περίβλημα, άδειο στο εσωτερικό…

Κι όμως, τόσο σύντομα, όλα αυτά θα άλλαζαν.

Γιατί την ίδια στιγμή, λίγα μέτρα παρακάτω στο τμήμα Οικονομικών, βίωνε τη δική της πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο η κοπέλα που έμελλε να του αλλάξει τη ζωή.

Τη λέγαν Angela.

Ήταν, επί 6 χρόνια, το κορίτσι του διπλανού θρανίου.

Πεπρωμένο;

Ή μήπως τύχη;

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading .3. Πεπρωμένο ή τύχη; at ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: