.4. Τρένο

24 Φεβρουαρίου, 2012 § Σχολιάστε

Η ζωή είναι μια ευθεία διαδρομή, αλλά έχει πολλές παρακάμψεις.

Μπορείς να πας είτε ίσια, είτε αλλάζοντας κατεύθυνση.

Στην πρώτη περίπτωση θα πας ασφαλής & γρήγορα.

Στη δεύτερη θα πας έμπειρος & γεμάτος.

Το παιχνίδι στο Bombonera είχε μόλις τελειώσει.

Η Boca Juniors είχε νικήσει τη San Lorenzo με 2-0, σχετικά άνετα και η χαρά στα πρόσωπα των φιλάθλων που αποχωρούσαν ήταν κάτι παραπάνω από έκδηλη. Περισσότεροι από 50.000 οπαδοί άφηναν τις αμφιθεατρικές κερκίδες του επιβλητικού σταδίου. Ανάμεσά τους ο Alejandro με τον Eugenio, τακτικοί επισκέπτες του «πετάλου» , της θύρας που φιλοξενεί πάντα τους σκληροπυρηνικούς της  ομάδας.

Η ώρα είχε περάσει τις 19.00 εκείνο το κυριακάτινο φθινοπωρινό απόγευμα και σταδιακά η ζωή άρχιζε να αποκτά και πάλι τους φυσιολογικούς της ρυθμούς, στα στενοσόκακα της Boca, αλλά και των υπολοίπων περιοχών του Buenos Aires. Οι δυο φίλοι, μετά από αναμονή αρκετής ώρας, επιβιβάστηκαν στη γραμμή 36 που περνά λίγο παρακάτω από το στάδιο, στιβαγμένοι με κάποιες δεκάδες ακόμη συνανθρώπων τους, με προορισμό τη Recoleta.

Αμφότεροι διαμέναν στην ίδια γειτονιά, γεγονός που είχε ενισχύσει τη φιλία τους, καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολείου. Η κοινή τους αγάπη για τη Boca Juniors, αλλά και η ίδια ιδιοσυγκρασία, τούς είχε φέρει πιο κοντά όλα αυτά τα χρόνια και έτσι η αποφοίτηση απ’ το λύκειο δεν είχε καταφέρει να τους απομακρύνει, όπως είχε συμβεί με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους.

O Eugenio ήταν επίσης πολύ καλός μαθητής και αρκετά συνεσταλμένος. Εν πολλοίς, μοιραζόταν τις ίδιες ανασφάλειες και τους ίδιους καλά κρυμμένους φόβους με τον Alejandro, οι οποίοι τους δυσκόλευαν στην κοινωνική δικτύωση και στην ομαλή ένταξη σε κοινωνικές ομάδες. Ήταν δύσκολοι χαρακτήρες, δυσπρόσιτοι. Όχι γιατί το επέλεγαν, αλλά γιατί έτσι είχαν διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Για να τους γνωρίσει κάποιος, έπρεπε να τους πλησιάσει αυτός.

Και το ποδόσφαιρο ήταν απ’ τα ελάχιστα πράγματα που τους πλησίασαν. Ήταν γι’ αυτούς μια διέξοδος, μια μορφή εκτόνωσης από την καθημερινότητά τους.

Οι πρώτοι μήνες στο Πανεπιστήμιο είχαν αλλάξει τον Alejandro. Είχε αρχίσει, δειλά-δειλά, να αποκτά έναν κύκλο επαφών, άλλοτε χαμένος στην ανωνυμία του πλήθους, άλλοτε ανταποκρινόμενος -με δυσκολία, είναι η αλήθεια- στις προσκλήσεις των συμφοιτητών του, άλλοτε υπερνικώντας τον ίδιο του τον εαυτό και παίρνοντας ο ίδιος την πρωτοβουλία.

Ήταν το κοινό ξεκίνημα μιας νέας ζωής; Ο κοινός φόβος του άγνωστου; Το ίδιο περίεργο βλέμμα του νεοσύλλεκτου;

Ό,τι κι αν ήταν αυτό που ένωνε τους 150 πρωτοετείς του Φυσικού, είχε επιτρέψει στον Alejandro να ανοίγεται ολοένα και παραπάνω.

Τα πρώτα φοιτητικά ξενύχτια, οι πρώτες αναζητήσεις, οι πρώτες κοπάνες, τα πρώτα φλερτ ήταν πλέον γεγονός.

Ένας εντελώς νέος κόσμος για τον Alejandro, ο οποίος ένιωθε να έχει αναγεννηθεί. Σαν να είχε κάποιος σβήσει μονοκονδυλιά το παρελθόν του και να είχε αρχίσει να γράφει ένα νέο κεφάλαιο, πολύ διαφορετικό, πολύ προκλητικό και ανεξερεύνητο.

Είχε αρχίσει να βλέπει τη ζωή από την άλλη πλευρά, αυτή που αγνοούσε ως τότε, αυτή που του είχε στερήσει η υπερβολική προσκόλληση στο διάβασμα.

Είχε αρχίσει να φροντίζει τον εαυτό του, να μιλά περισσότερο και να φοβάται λιγότερο, να ανησυχεί για πράγματα που δεν τα έδινε καν σημασία -μονάχα- λίγους μήνες πριν.

Είχε αρχίσει να αναρωτιέται μήπως είχε χαραμίσει άδικα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Η σκέψη αυτή τον τρόμαζε και τον πανικόβαλλε ταυτόχρονα.

Ο κύκλος της ζωής του ως παιδί και ως έφηβος είχε μείνει ανολοκλήρωτος. Έλειπε ένα κομμάτι.

Δεν υπάρχει, όμως, κύκλος που δεν κλείνει.

Το κομμάτι αυτό δε θα αργούσε να κολλήσει…

Είχαν ήδη φτάσει στη μέση της διαδρομής, όταν χτύπησε το τηλέφωνο του Eugenio.

Η έντονη φωνή που διαπέρασε το ακουστικό του τηλεφώνου και ακούστηκε σε αρκετά μεγάλη ακτίνα μέσα στο αστικό, ήταν πολύ γνώριμη στον Alejandro. Είχε να την ακούσει πάνω από 6 μήνες, αλλά την άκουγε καθημερινά για πολλά χρόνια. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η αδελφή του Eugenio, η Eva, ή αλλιώς Evita, όπως χαϊδευτικά την αποκαλούσαν οι φίλοι και γνωστοί της.

Η Evita και ο Εugenio ήταν δίδυμα αδέλφια. Δε θα έλεγες ότι έμοιαζαν και πολύ εκ πρώτης όψεως, αλλά όταν μετά από καιρό έβλεπες κάποιον από τους δυο, καταλάβαινες αμέσως την ομοιότητα. Πάντα αναρωτιόταν ο Alejandro τι είναι αυτό που διαμορφώνει περισσότερο το πρόσωπο ενός ανθρώπου: τα μάτια, η μύτη, τα χείλη, τα ζυγωματικά; Ο Eugenio και η Evita δεν έμοιαζαν σε τίποτα. Κι όμως, το σύνολο ήταν ίδιο.

Η ίδια συνισταμένη δεν έχει πάντα τις ίδιες συνιστώσες, είχε κάποτε σκεφτεί ο Alejandro κατά τη διάρκεια των σχολικών ετών.

Του άρεζε συχνά να φιλοσοφεί, από ασήμαντες αφορμές. Να παίρνει κάτι το φαινομενικά ανούσιο και να χτίζει μια αλληλουχία σκέψεων που κατέληγαν τις περισσότερες φορές χιλιόμετα μακριά από την αφετηρία.

Του άρεζε να προσπαθεί να προσδώσει ένα βαθύτερο νόημα στο καθετί που βίωνε, σαν να υπήρχε μια συγκεκριμένη, προδιαγεγραμμένη ερμηνεία στο κάθε πράγμα.

—-

«Είμαστε μαζεμένες όλες οι παλιές συμμαθήτριες απ’ το σχολείο. Θα ‘ρθετε να σας δούμε;», ακούστηκε σε όλο το λεωφορείο η φωνή της Evita.

Δέχτηκαν.

O Eugenio με ενθουσιασμό.

Ο Alejandro απλώς θα ακολουθούσε. «Για λίγο», όπως είπε.

Το παρελθόν και όσα του το θύμιζαν δεν του ήταν, πλέον, καθόλου καλή ανάμνηση…

Η ζωή είναι μυστήριο τρένο.

Κυλά πάνω σε ράγες, εκτροχιάζεται, άλλοτε επιταχύνει, άλλοτε πάει στο ρελαντί.

Διασχίζει τοπία, ανεβοκατεβάζει επιβάτες, κάνει στάσεις, αλλά εν τέλει δε σταματά ποτέ.

Υπάρχουν εκατομμύρια ράγες πάνω στη γη. Όπως υπάρχουν και δισεκατομμύρια τρένα τα οποία τις διασχίζουν.

Το κρίσιμο σημείο, ωστόσο, συνίσταται στο πώς θα επιλέξεις να κινηθείς όταν διασταυρωθούν οι ράγες σου με κάποιες άλλες.

Μια τέτοια διασταύρωση είχε μόλις παρουσιαστεί στον Alejandro.

Δεν το ήξερε εκείνο το φθνιοπωρινό απόγευμα του Νοέμβρη.

Αλλά το τρένο της ζωής του μόλις έπαιρνε την πιο ωραία παράκαμψη που έκανε ποτέ…

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading .4. Τρένο at ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: