.2. Alejandro

20 Φεβρουαρίου, 2012 § Σχολιάστε

Ο Alejandro ήταν ένα από εκείνα τα παιδιά που πάλεψαν σκληρά στα μαθητικά του χρόνια για να τα καταφέρει & να περάσει στο πανεπιστήμιο.

Μοναχοπαίδι, καλομαθημένο (ή κακομαθημένο, ανάλογα με την οπτική γωνία & το βαθμό επιείκιας του κριτή), μεγάλωσε στη Recoleta, μια καλή γειτονιά του Buenos Aires, μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, γεμάτο αγάπη & στενούς δεσμούς. Πέρασε και τα 12 χρόνια της μαθητκής ζωής του σε ιδιωτικό σχολείο του Buenos Aires, είχε πάντα ό,τι ήθελε και ακόμη περισσότερα. Δεν του έλειψε ποτέ τίποτε. Όλη του η παιδική ηλικία ήταν η ιδανική, αυτή που κάθε παιδί θα ονειρευόταν σε μια χώρα όπου πείνα & φτώχεια ήταν φαινόμενα πολύ συνηθισμένα. Δεν κολυμπούσε στα πλούτη η οικογένεια Bustamante. Ήταν η κλασική αστική οικογένεια, με αρκετές καταθέσεις για να τα βγάλει πέρα, να αναθρέψει σωστά το παιδί της, αλλά και να απολαύσει συγκεκριμένες προσιτές πολυτέλειες, όπως ένα εστιατόριο, μια βραδινή έξοδο, μια καλοκαιρινή παραθέριση.

Και φυσικά δώρα για τον Alejandro. Πολλά.

Ίσως με αυτό τον τρόπο να ευγνωμονούσαν την ανώτερη δύναμη που είχε βοηθήσει πριν 18 χρόνια να γίνει ομαλά ο τοκετός, ύστερα από μια δύσκολη εγκυμοσύνη. Την ίδια ανώτερη δύναμη που τον προστάτεψε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, όταν ο ευαίσθητος οργανισμός του υπέφερε από συχνές ασθένειες. Την ίδια δύναμη που τιμούσαν μια φορά το χρόνο, επισκεπτόμενοι το γραφικό ξωκλήσι της επαρχίας Misiones, λίγο έξω από τη μικρή πόλη San Vicente, 1000 και πλέον χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Buenos Aires, προκειμένου να τηρήσουν το τάμα που είχαν κάνει.

Ο Alejandro τελείωσε αριστούχος από το σχολείο. Μαθητής-πρότυπο, συνεπής, επιμελής, στα όρια του σπασίκλα, ο οποίος πέρα από το διάβασμα, είχε μάτια μονάχα για το άλλο πάθος του: το ποδόσφαιρο. Κάτοικος της Recoleta, συνοικίας που συνορεύει με τη Boca, έδρα της ομάδας-θρύλου της Αργεντινής, της Boca Juniors, ο Alejandro δε θα μπορούσε παρά να υποστηρίζει με πάθος την ομάδα του μεγάλου Diego Maradona. Εκεί έβρισκε διέξοδο κάθε Κυριακή από το διάβασμά του. Ήταν το μοναδικό πράγμα που τον έκανε να αισθάνεται μέλος μιας κοινωνικής ομάδας, στην οποία να έχει ενεργό ρόλο. Στο σχολείο ήταν πάντα το παιδί-φάντασμα: που δε θα λοξοκοιτάξει την ώρα του μαθήματος, δε θα μιλήσει, δε θα αντιγράψει, δε θα κάνει καμιά ενέργεια πέραν των προκαθορισμένων και των απολύτως απαραίτητων, προκειμένου να συντήρησει την εικόνα του καλού μαθητή.

Αναπόφευκτα, το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδός του. Εκεί έκρυβε την εσωστρέφειά του, εκεί άνοιγε τον καλά κλεισμένο εσωτερικό του κόσμο και έδινε την ψυχή του. Ο αόρατος μαθητής του διπλανού θρανίου, τις Κυριακές γινόταν ένας ένθερμος οπαδός στο τσιμέντο του Bombonera. Εκεί μονάχα αυτοπροσδιοριζόταν. Ήταν αυτή η οχλαγωγία, το χάσιμο στη μέση ενός ανώνυμου πλήθους που τον βοηθούσε να νιώσει μικρό κομμάτι του. Για 90′ δεν ήταν το καθημερινό φλωράκι που είχε ως αυτοσκοπό τη βαθμοθηρία για να ικανοποιήσει τους γονείς του & να εκμαιεύσει την έγκρισή τους.

Ήταν ο εαυτός του.

Ήταν εκεί που διοχέτευε το πάθος του.

Η μπάλα είναι το όπιο του λαού για χιλιάδες, εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο. Μέσα από το ποδόσφαιρο, κάθε κοινωνία, ειδικότερα η νεολαία, εκφράζει το πάθος της και ψάχνει κάτι που θα τη βοηθήσει να ξεχάσει τα καθημερινά προβλήματά της και να νιώσει περήφανη. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που κάθε σύμπτωμα, κάθε ανορθογραφία της καθημερινότητας συναντώνται αυτούσια και στο ποδόσφαιρο. Άλλωστε, η μπάλα είναι πιστή μικρογραφία της κοινωνίας. Ειδκότερα, όμως, στην Αργεντινή και ακόμη πιο συγκεκριμένα στο Buenos Aires, ο βασιλιάς των σπορ λατρεύεται με μανία, συχνά πάνω από το φυσιολογικό. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο να υπάρχουν επεισόδια και μάλιστα αιματηρά, ιδιαίτερα την περίοδο των clasico, των ντέρμπι μεταξύ της Boca Juniors και της μισητής River Plate. Προς αυτή την κατεύθυνση, σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζε και το επίπεδο ζωής στη χώρα. Η Αργεντινή είχε μόλις χτυπηθεί από τις καταστροφικές συνέπειες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, είχε κυρήξει πτώχευση και έμπαινε σε ένα μεγάλο κύκλο ύφεσης και συρρίκνωσης, τόσο οικονομικής, όσο και κοινωνικής. Οι αναταράξεις, οι εξεγέρσεις και τα κοινωνικά φαινόμενα βίας, μοιραία, πέρασαν και στο ποδόσφαιρο.

Ο Alejandro, όμως, δεν άνηκε στην κατηγορία των στερημένων εφήβων. Η οικογένειά του είχε φροντίσει να θέσει γερές βάσεις κι έτσι δεν αντιμετώπισε πολλά προβλήματα. Αυτό βοήθησε στην απρόσκοπτη συνέχιση των σπουδών του όλα τα προηγούμενα χρόνια και του εξασφάλισε μια καλή, άνετη φοιτητική ζωή, από εδώ και πέρα. Ηταν η ώρα που ο έφηβος Alejandro, ο ντροπαλός και συνεσταλμένος σπασίκλας, θα έβγαινε έξω να παίξει μπάλα. Και αυτή τη φορά όχι κυριολεκτικά, όπως κάθε Κυριακή στο Bombonera, αλλά μεταφορικά.

Ήταν η ώρα που θα ενηλικιωνόταν…

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with ποδόσφαιρο at ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ.

Αρέσει σε %d bloggers: