8

20 Φεβρουαρίου, 2012 § Σχολιάστε

(..) Είναι που φοβάμαι
μην ξυπνήσω και σε χάσω
μήπως σε ξεχάσω, οριστικά. (..)

Αναγεννημένη

Κι αν σου μιλώ ψιθυριστά
κι αν σ’ αγαπώ συλλαβιστά
είναι που σε βλέπω
στ’ όνειρό μου κάτι βράδια
να με ντύνεις χάδια μεταξωτά.
Είναι που φοβάμαι
μην ξυπνήσω και σε χάσω
μήπως σε ξεχάσω, οριστικά.

Κι αν σου μιλώ με μια φωνή
που δεν ακούν οι ουρανοί
είναι που ‘χεις γίνει
γελαστή φωτογραφία
έγχρωμη απουσία, όλο νερά.
Είναι που χαϊδεύω
το σακάκι σου τα βράδια
και φορώ τα χάδια, μαύρα κουμπιά.

Είναι που δε βρίσκω
σε κανένα μονοπάτι
ένα χαλικάκι του γυρισμού.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Advertisement

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with ποιήματα at ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ.

Αρέσει σε %d bloggers: