.5. Angela

29 Φεβρουαρίου, 2012 § Σχολιάστε

Η Angela είναι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου.

Ξέρω, θα πεις, υπερβολές, η ομορφιά είναι υποκειμενική, το ίδιο και κάθε άποψη.

Όχι. Αλήθεια.

Είναι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου.

Έχει τα πιο βαθειά μαύρα μάτια που έχεις δει ποτέ.

Να ξέρεις τα μάτια ενός ανθρώπου είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει πάνω του. Δεν προσφέρουν μόνο όραση. Είναι το βασικότερο όργανο με το οποίο μιλάς, εκφράζεσαι και αλληλεπιδράς με τους γύρω σου.

Και κάτι ακόμα, που είναι και το βασικότερο.

Είναι οι πύλες της ψυχής. Είναι το μόνο πράγμα που φέρνει τον ανθρώπινο νου κοντά στην αόριστη έννοια που λέγεται ψυχή. Αρκεί να βρει ένα άλλο ζευγάρι μάτια που θα ξεκλειδώσουν αυτές τις πύλες.

Η Angela, λοιπόν, έχει τις μεγαλύτερες πύλες ψυχής που έχεις δει σε άνθρωπο.

Πίστεψέ με. Ή μάλλον προσπάθησε να με καταλάβεις.

Αν μπορούσες να τις ανοίξεις, το συναίσθημα που θα ένιωθες θα ήταν ένα από τα πιο ανατριχιαστικά συναισθήματα που έχεις βιώσει ποτέ. Δεν θα είχες ξαναδεί τέτοιο απίστευτο, εκτυφλωτικό καθρέφτισμα της ψυχής ενός ανθρώπου.

Δεν το ξέρει, όμως.

Δεν της το έχει πει κανένας.

[Μην της το πεις ούτε εσύ. Μεταξύ μας.]

Όπως κανείς δεν της έχει πει το πόσο εύκολα αυτά τα μάτια την προδίδουν.

Λύπη, χαρά, μελαγχολία, ευτυχία, άγχος, πίκρα, έρωτας, αποξένωση… Όλα της τα συναισθήματα  προβάλλονται στα μάτια της με μια απίστευτη αυθεντικότητα. Δίχως επιτήδευση. Γιατί δεν μπορεί να κρυφτεί. Ειδικά σε δύο μάτια που όχι απλώς την κοιτάζουν, αλλά βλέπουν μέσα της.

Ξέρεις, η Angela είναι κατά βάθος ένα πολύ θλιμμένο άτομο. Δε θα το παραδεχτεί ποτέ, γιατί θέλει να δείχνει δυνατή, περήφανη, αλλά είναι ένα άτομο εύθραυστο, ευαίσθητο. Και επειδή την καταβάλλουν εύκολα, πράγματα επουσιώδη και ασήμαντα, πιέζεται και περιπλέκει τα πράγματα δίχως λόγο και αιτία.

Μην την αποπαίρνεις. Έχει ανάγκη από κάποιον δίπλα της να τη βοηθά. Να της φέρεται τρυφερά, να την στηρίζει στα δύσκολα, τα οποία συχνά η ίδια κάνει δυσκολότερα.

Αλλά θέλει κατανόηση. Πολλή κατανόηση.

Θα το εκτιμήσει, έστω και αργότερα. Όχι πολύ αργότερα. Θα το εκτιμήσει, γιατί θα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ χρειάζεται ένα χέρι βοηθείας δίπλα της. Όλοι χρειαζόμαστε κατά καιρούς, άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, να αισθανθούμε ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε και να ακουμπήσουμε σε κάποιον.

Η Αngela είναι τέτοιο άτομο.

Και είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πράγμα που θα ακούσεις τα μάτια της να φωνάζουν: Ότι σ’ έχει ανάγκη.

—-

Η Angela δεν έχει μόνο τα πιο βαθειά μάτια στον κόσμο. Έχει και το καλύτερο χαμόγελο του κόσμου.

Είναι ίσως το πιο αρμονικό χαμόγελο που έχει υπάρξει. Το πρόσωπό της είναι το πιο στρόγγυλο πρόσωπο που έχει φτιαχτεί ποτέ.  Να ξέρεις… Σε ένα στρόγγυλο πρόσωπο, ένα χαμόγελο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ομορφιά. Η Angela είχε τη συμμετρία αυτή στον υπέρτατο βαθμό.

Όταν σου χαμογελά, νιώθεις σαν να παραλύει κάθε σου αναστολή, κάθε ενδοιασμός και αμυντικός μηχανισμός. Αν της κλέψεις ένα χαμόγελο, θα κάνεις τα πάντα για να στο επαναλάβει συχνά. Και δεν είναι καθόλου φειδωλή σ’ αυτό.  Χαμογελά πολύ.

Όχι, όμως, με τον ίδιο τρόπο σε όλους.

Είναι άλλο το χαμόγελό της όταν κάποιος έχει εισχωρήσει στην ψυχή της.

Τότε λάμπει.

Αυτό το ξέρει.

Της το έχει πει κάποιος.

Της το είπε όταν την κοίταξε, ξεκλείδωσε τα μάτια της και αντίκρυσε την ψυχή της.

Και αυτή του χαμογέλασε…

Η στιγμή αυτή, όμως, θα αργούσε για αρκετό καιρό.

O Alejandro θα έπρεπε να περιμένει…

Advertisement

.3. Πεπρωμένο ή τύχη;

21 Φεβρουαρίου, 2012 § Σχολιάστε

Πιστεύεις στο πεπρωμένο; Ή μήπως  στην τύχη;

Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά; Ή μήπως με την εκατοστή πρώτη;

—-

Πάντα είναι ενδιαφέρουσα η ανάλυση μιας πρώτης γνωριμίας.

Είτε πρόκειται για μετέπειτα φιλία, είτε για επαγγελματική συνεργασία, είτε ακόμη και για ερωτική σχέση.

Έχει ενδιαφέρον γιατί πολύ σπάνια, εκείνη τη στιγμή, έχεις γνώση (ή έστω διαίσθηση) της εξέλιξης των πραγμάτων.

Έχει ενδιαφέρον γιατί βλέπεις ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα, διαφορετικές αντιλήψεις & απόψεις, διαφορετικά υπόβαθρα & χαρακτηριστικά να προσπαθούν να βρουν στο άλλο πρόσωπο κάτι που τους μοιάζει ή τους λείπει.

Έχει ενδιαφέρον γιατί μέσα απ’ αυτή την αέναη διαδικασία, καταλήγεις, εν τέλει, να ανακαλύπτεις & να διαμορφώνεις περαιτέρω τον ίδιο σου τον εαυτό.

Έχει ενδιαφέρον γιατί κοιτώντας πίσω στην αρχή κάθε γνωριμίας που έκανες, διαπιστώνεις ότι έχουν αλλάξει πάρα πολλά…

O Alejandro ήταν εμφανώς τρακαρισμένος στην πρώτη του μέρα ως ακαδημαϊκός πολίτης στο πανεπιστήμιο του Buenos Aires.

Ένιωθε έξω απ’ τα νερά του.

Ήταν η πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια σε οικείο περιβάλλον, που ένιωθε πως πλέον είναι «μόνος του», εκεί έξω, να παλέψει ο ίδιος για τον εαυτό του. Ο επίπονος & σκληρός αγώνας του όλα αυτά τα χρόνια είχε δικαιωθεί και είχε εισαχθεί από τους πρώτους στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Θετικών Επιστημών του Buenos Aires.

Μια νέα σελίδα ανοιγόταν μπροστά του & το ένιωθε, παρά το φόβο για το άγνωστο…

Οι φωνές στο φουαγιέ του Πανεπιστημίου γέμιζαν το χώρο & αντηχούσαν δεκάδες, εκατοντάδες νέα όνειρα. Ήταν η μέρα των εγγραφών στις σχολές. Μπορείς να φανταστείς πόσες νέες γνωριμίες γίνονται εκείνη τη μέρα; Πόσες ζωές αλλάζουν;

Έχεις, όμως, αναλογιστεί και πόσα συμπτωματικά -ή μήπως όχι- γεγονότα έχουν μεσολαβήσει για να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, αυτή ακριβώς τη μέρα, σε αυτό ακριβώς το μέρος;

Είναι πεπρωμένο ή απλή τύχη;

Οι όποιες παρέες του Alejandro -καλύτερα, οι γνωριμίες του- απ’ το σχολείο είχαν τραβήξει διαφορετικές πορείες.

Όλοι τους, αξιόλογοι μαθητές, πέρασαν με άνεση σε πολύ καλές σχολές, αλλά κανείς δε διάλεξε τη Φυσική ως τομέα ενασχόλησής του. Κάποιοι έφυγαν από το Buenos Aires για να σπουδάσουν σε άλλες μεγάλες ή μικρές πόλεις της Αργεντινής, οι περισσότεροι, όμως, έμειναν στη γενέτειρά τους.

Ο Alejandro δεν είχε κρατήσει επαφή με κανέναν τους, παρά μόνο τον κολλητό του Eugenio , με τον οποίο περνούσαν τα περισσότερα Κυριακάτικα απογεύματα στα τσιμέντα του Bombonera. Δεν ήταν ποτέ τόσο δεμένος με τους υπόλοιπους, παρά μόνο συνυπήρχαν στον ίδιο χώρο για πολλά χρόνια. Δεν τους ένωνε κάποιος συναισθηματικός δεσμός, παρά μόνο κοινά βιώματα. Και όσο πάλευε να διατηρήσει τη στιβαρή του εικόνα εξωτερικά, τόσο κλεινόταν στον εαυτό του, καταλήγοντας κενός.

Σαν ένα ντόνατ: συμπαγές στο περίβλημα, άδειο στο εσωτερικό…

Κι όμως, τόσο σύντομα, όλα αυτά θα άλλαζαν.

Γιατί την ίδια στιγμή, λίγα μέτρα παρακάτω στο τμήμα Οικονομικών, βίωνε τη δική της πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο η κοπέλα που έμελλε να του αλλάξει τη ζωή.

Τη λέγαν Angela.

Ήταν, επί 6 χρόνια, το κορίτσι του διπλανού θρανίου.

Πεπρωμένο;

Ή μήπως τύχη;

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with Angela at ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ.

Αρέσει σε %d bloggers: