.5. Angela

Φεβρουαρίου 29, 2012 § Σχολιάστε

Η Angela είναι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου.

Ξέρω, θα πεις, υπερβολές, η ομορφιά είναι υποκειμενική, το ίδιο και κάθε άποψη.

Όχι. Αλήθεια.

Είναι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου.

Έχει τα πιο βαθειά μαύρα μάτια που έχεις δει ποτέ.

Να ξέρεις τα μάτια ενός ανθρώπου είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει πάνω του. Δεν προσφέρουν μόνο όραση. Είναι το βασικότερο όργανο με το οποίο μιλάς, εκφράζεσαι και αλληλεπιδράς με τους γύρω σου.

Και κάτι ακόμα, που είναι και το βασικότερο.

Είναι οι πύλες της ψυχής. Είναι το μόνο πράγμα που φέρνει τον ανθρώπινο νου κοντά στην αόριστη έννοια που λέγεται ψυχή. Αρκεί να βρει ένα άλλο ζευγάρι μάτια που θα ξεκλειδώσουν αυτές τις πύλες.

Η Angela, λοιπόν, έχει τις μεγαλύτερες πύλες ψυχής που έχεις δει σε άνθρωπο.

Πίστεψέ με. Ή μάλλον προσπάθησε να με καταλάβεις.

Αν μπορούσες να τις ανοίξεις, το συναίσθημα που θα ένιωθες θα ήταν ένα από τα πιο ανατριχιαστικά συναισθήματα που έχεις βιώσει ποτέ. Δεν θα είχες ξαναδεί τέτοιο απίστευτο, εκτυφλωτικό καθρέφτισμα της ψυχής ενός ανθρώπου.

Δεν το ξέρει, όμως.

Δεν της το έχει πει κανένας.

[Μην της το πεις ούτε εσύ. Μεταξύ μας.]

Όπως κανείς δεν της έχει πει το πόσο εύκολα αυτά τα μάτια την προδίδουν.

Λύπη, χαρά, μελαγχολία, ευτυχία, άγχος, πίκρα, έρωτας, αποξένωση… Όλα της τα συναισθήματα  προβάλλονται στα μάτια της με μια απίστευτη αυθεντικότητα. Δίχως επιτήδευση. Γιατί δεν μπορεί να κρυφτεί. Ειδικά σε δύο μάτια που όχι απλώς την κοιτάζουν, αλλά βλέπουν μέσα της.

Ξέρεις, η Angela είναι κατά βάθος ένα πολύ θλιμμένο άτομο. Δε θα το παραδεχτεί ποτέ, γιατί θέλει να δείχνει δυνατή, περήφανη, αλλά είναι ένα άτομο εύθραυστο, ευαίσθητο. Και επειδή την καταβάλλουν εύκολα, πράγματα επουσιώδη και ασήμαντα, πιέζεται και περιπλέκει τα πράγματα δίχως λόγο και αιτία.

Μην την αποπαίρνεις. Έχει ανάγκη από κάποιον δίπλα της να τη βοηθά. Να της φέρεται τρυφερά, να την στηρίζει στα δύσκολα, τα οποία συχνά η ίδια κάνει δυσκολότερα.

Αλλά θέλει κατανόηση. Πολλή κατανόηση.

Θα το εκτιμήσει, έστω και αργότερα. Όχι πολύ αργότερα. Θα το εκτιμήσει, γιατί θα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ χρειάζεται ένα χέρι βοηθείας δίπλα της. Όλοι χρειαζόμαστε κατά καιρούς, άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, να αισθανθούμε ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε και να ακουμπήσουμε σε κάποιον.

Η Αngela είναι τέτοιο άτομο.

Και είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πράγμα που θα ακούσεις τα μάτια της να φωνάζουν: Ότι σ’ έχει ανάγκη.

—-

Η Angela δεν έχει μόνο τα πιο βαθειά μάτια στον κόσμο. Έχει και το καλύτερο χαμόγελο του κόσμου.

Είναι ίσως το πιο αρμονικό χαμόγελο που έχει υπάρξει. Το πρόσωπό της είναι το πιο στρόγγυλο πρόσωπο που έχει φτιαχτεί ποτέ.  Να ξέρεις… Σε ένα στρόγγυλο πρόσωπο, ένα χαμόγελο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ομορφιά. Η Angela είχε τη συμμετρία αυτή στον υπέρτατο βαθμό.

Όταν σου χαμογελά, νιώθεις σαν να παραλύει κάθε σου αναστολή, κάθε ενδοιασμός και αμυντικός μηχανισμός. Αν της κλέψεις ένα χαμόγελο, θα κάνεις τα πάντα για να στο επαναλάβει συχνά. Και δεν είναι καθόλου φειδωλή σ’ αυτό.  Χαμογελά πολύ.

Όχι, όμως, με τον ίδιο τρόπο σε όλους.

Είναι άλλο το χαμόγελό της όταν κάποιος έχει εισχωρήσει στην ψυχή της.

Τότε λάμπει.

Αυτό το ξέρει.

Της το έχει πει κάποιος.

Της το είπε όταν την κοίταξε, ξεκλείδωσε τα μάτια της και αντίκρυσε την ψυχή της.

Και αυτή του χαμογέλασε…

Η στιγμή αυτή, όμως, θα αργούσε για αρκετό καιρό.

O Alejandro θα έπρεπε να περιμένει…

.4. Τρένο

Φεβρουαρίου 24, 2012 § Σχολιάστε

Η ζωή είναι μια ευθεία διαδρομή, αλλά έχει πολλές παρακάμψεις.

Μπορείς να πας είτε ίσια, είτε αλλάζοντας κατεύθυνση.

Στην πρώτη περίπτωση θα πας ασφαλής & γρήγορα.

Στη δεύτερη θα πας έμπειρος & γεμάτος.

Το παιχνίδι στο Bombonera είχε μόλις τελειώσει.

Η Boca Juniors είχε νικήσει τη San Lorenzo με 2-0, σχετικά άνετα και η χαρά στα πρόσωπα των φιλάθλων που αποχωρούσαν ήταν κάτι παραπάνω από έκδηλη. Περισσότεροι από 50.000 οπαδοί άφηναν τις αμφιθεατρικές κερκίδες του επιβλητικού σταδίου. Ανάμεσά τους ο Alejandro με τον Eugenio, τακτικοί επισκέπτες του «πετάλου» , της θύρας που φιλοξενεί πάντα τους σκληροπυρηνικούς της  ομάδας.

Η ώρα είχε περάσει τις 19.00 εκείνο το κυριακάτινο φθινοπωρινό απόγευμα και σταδιακά η ζωή άρχιζε να αποκτά και πάλι τους φυσιολογικούς της ρυθμούς, στα στενοσόκακα της Boca, αλλά και των υπολοίπων περιοχών του Buenos Aires. Οι δυο φίλοι, μετά από αναμονή αρκετής ώρας, επιβιβάστηκαν στη γραμμή 36 που περνά λίγο παρακάτω από το στάδιο, στιβαγμένοι με κάποιες δεκάδες ακόμη συνανθρώπων τους, με προορισμό τη Recoleta.

Αμφότεροι διαμέναν στην ίδια γειτονιά, γεγονός που είχε ενισχύσει τη φιλία τους, καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολείου. Η κοινή τους αγάπη για τη Boca Juniors, αλλά και η ίδια ιδιοσυγκρασία, τούς είχε φέρει πιο κοντά όλα αυτά τα χρόνια και έτσι η αποφοίτηση απ’ το λύκειο δεν είχε καταφέρει να τους απομακρύνει, όπως είχε συμβεί με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους.

O Eugenio ήταν επίσης πολύ καλός μαθητής και αρκετά συνεσταλμένος. Εν πολλοίς, μοιραζόταν τις ίδιες ανασφάλειες και τους ίδιους καλά κρυμμένους φόβους με τον Alejandro, οι οποίοι τους δυσκόλευαν στην κοινωνική δικτύωση και στην ομαλή ένταξη σε κοινωνικές ομάδες. Ήταν δύσκολοι χαρακτήρες, δυσπρόσιτοι. Όχι γιατί το επέλεγαν, αλλά γιατί έτσι είχαν διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Για να τους γνωρίσει κάποιος, έπρεπε να τους πλησιάσει αυτός.

Και το ποδόσφαιρο ήταν απ’ τα ελάχιστα πράγματα που τους πλησίασαν. Ήταν γι’ αυτούς μια διέξοδος, μια μορφή εκτόνωσης από την καθημερινότητά τους.

Οι πρώτοι μήνες στο Πανεπιστήμιο είχαν αλλάξει τον Alejandro. Είχε αρχίσει, δειλά-δειλά, να αποκτά έναν κύκλο επαφών, άλλοτε χαμένος στην ανωνυμία του πλήθους, άλλοτε ανταποκρινόμενος -με δυσκολία, είναι η αλήθεια- στις προσκλήσεις των συμφοιτητών του, άλλοτε υπερνικώντας τον ίδιο του τον εαυτό και παίρνοντας ο ίδιος την πρωτοβουλία.

Ήταν το κοινό ξεκίνημα μιας νέας ζωής; Ο κοινός φόβος του άγνωστου; Το ίδιο περίεργο βλέμμα του νεοσύλλεκτου;

Ό,τι κι αν ήταν αυτό που ένωνε τους 150 πρωτοετείς του Φυσικού, είχε επιτρέψει στον Alejandro να ανοίγεται ολοένα και παραπάνω.

Τα πρώτα φοιτητικά ξενύχτια, οι πρώτες αναζητήσεις, οι πρώτες κοπάνες, τα πρώτα φλερτ ήταν πλέον γεγονός.

Ένας εντελώς νέος κόσμος για τον Alejandro, ο οποίος ένιωθε να έχει αναγεννηθεί. Σαν να είχε κάποιος σβήσει μονοκονδυλιά το παρελθόν του και να είχε αρχίσει να γράφει ένα νέο κεφάλαιο, πολύ διαφορετικό, πολύ προκλητικό και ανεξερεύνητο.

Είχε αρχίσει να βλέπει τη ζωή από την άλλη πλευρά, αυτή που αγνοούσε ως τότε, αυτή που του είχε στερήσει η υπερβολική προσκόλληση στο διάβασμα.

Είχε αρχίσει να φροντίζει τον εαυτό του, να μιλά περισσότερο και να φοβάται λιγότερο, να ανησυχεί για πράγματα που δεν τα έδινε καν σημασία -μονάχα- λίγους μήνες πριν.

Είχε αρχίσει να αναρωτιέται μήπως είχε χαραμίσει άδικα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Η σκέψη αυτή τον τρόμαζε και τον πανικόβαλλε ταυτόχρονα.

Ο κύκλος της ζωής του ως παιδί και ως έφηβος είχε μείνει ανολοκλήρωτος. Έλειπε ένα κομμάτι.

Δεν υπάρχει, όμως, κύκλος που δεν κλείνει.

Το κομμάτι αυτό δε θα αργούσε να κολλήσει…

Είχαν ήδη φτάσει στη μέση της διαδρομής, όταν χτύπησε το τηλέφωνο του Eugenio.

Η έντονη φωνή που διαπέρασε το ακουστικό του τηλεφώνου και ακούστηκε σε αρκετά μεγάλη ακτίνα μέσα στο αστικό, ήταν πολύ γνώριμη στον Alejandro. Είχε να την ακούσει πάνω από 6 μήνες, αλλά την άκουγε καθημερινά για πολλά χρόνια. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η αδελφή του Eugenio, η Eva, ή αλλιώς Evita, όπως χαϊδευτικά την αποκαλούσαν οι φίλοι και γνωστοί της.

Η Evita και ο Εugenio ήταν δίδυμα αδέλφια. Δε θα έλεγες ότι έμοιαζαν και πολύ εκ πρώτης όψεως, αλλά όταν μετά από καιρό έβλεπες κάποιον από τους δυο, καταλάβαινες αμέσως την ομοιότητα. Πάντα αναρωτιόταν ο Alejandro τι είναι αυτό που διαμορφώνει περισσότερο το πρόσωπο ενός ανθρώπου: τα μάτια, η μύτη, τα χείλη, τα ζυγωματικά; Ο Eugenio και η Evita δεν έμοιαζαν σε τίποτα. Κι όμως, το σύνολο ήταν ίδιο.

Η ίδια συνισταμένη δεν έχει πάντα τις ίδιες συνιστώσες, είχε κάποτε σκεφτεί ο Alejandro κατά τη διάρκεια των σχολικών ετών.

Του άρεζε συχνά να φιλοσοφεί, από ασήμαντες αφορμές. Να παίρνει κάτι το φαινομενικά ανούσιο και να χτίζει μια αλληλουχία σκέψεων που κατέληγαν τις περισσότερες φορές χιλιόμετα μακριά από την αφετηρία.

Του άρεζε να προσπαθεί να προσδώσει ένα βαθύτερο νόημα στο καθετί που βίωνε, σαν να υπήρχε μια συγκεκριμένη, προδιαγεγραμμένη ερμηνεία στο κάθε πράγμα.

—-

«Είμαστε μαζεμένες όλες οι παλιές συμμαθήτριες απ’ το σχολείο. Θα ‘ρθετε να σας δούμε;», ακούστηκε σε όλο το λεωφορείο η φωνή της Evita.

Δέχτηκαν.

O Eugenio με ενθουσιασμό.

Ο Alejandro απλώς θα ακολουθούσε. «Για λίγο», όπως είπε.

Το παρελθόν και όσα του το θύμιζαν δεν του ήταν, πλέον, καθόλου καλή ανάμνηση…

Η ζωή είναι μυστήριο τρένο.

Κυλά πάνω σε ράγες, εκτροχιάζεται, άλλοτε επιταχύνει, άλλοτε πάει στο ρελαντί.

Διασχίζει τοπία, ανεβοκατεβάζει επιβάτες, κάνει στάσεις, αλλά εν τέλει δε σταματά ποτέ.

Υπάρχουν εκατομμύρια ράγες πάνω στη γη. Όπως υπάρχουν και δισεκατομμύρια τρένα τα οποία τις διασχίζουν.

Το κρίσιμο σημείο, ωστόσο, συνίσταται στο πώς θα επιλέξεις να κινηθείς όταν διασταυρωθούν οι ράγες σου με κάποιες άλλες.

Μια τέτοια διασταύρωση είχε μόλις παρουσιαστεί στον Alejandro.

Δεν το ήξερε εκείνο το φθνιοπωρινό απόγευμα του Νοέμβρη.

Αλλά το τρένο της ζωής του μόλις έπαιρνε την πιο ωραία παράκαμψη που έκανε ποτέ…

Οι Σπόροι που Φυτρώνουν στα Τρένα

Φεβρουαρίου 24, 2012 § 5 Σχόλια

Εκπληκτικό κείμενο!

The story of everything...

Η ζωή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.

O Borges είχε πει κάποτε πως η ζωή είναι άλγεβρα και φωτιά. Και πραγματικά είναι. Αυτό και τόσα άλλα.

Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ περιμένεις κάτι να συμβεί.

Προ λίγων ημερών ήμουν σε ένα τρένο που με πήγαινε στην Πάτρα. Και ένιωσα αυτό που νιώθω πάντα στα τρένα. Ήθελα να το αφήσω να με πάει όπου θέλει εκείνο. Να κλείσω τα μάτια και να χάσω τη στάση μου. Το μόνο που με σταμάταγε ήταν το γεγονός πως τα τρένα επιστρέφουν πάντα στην αφετηρία τους και πως μαζί του θα έκανα και εγώ ακριβώς αυτό: έναν τέλειο κύκλο. There and back again.

Τα πλοία και τα τρένα, τα λεωφορεία και τα αεροπλάνα δε φτιάχτηκαν για αποδράσεις. Φτιάχτηκαν για να σε πηγαίνουν κάπου. Δε φταίνε αυτά και δε μπορείς να τα κατηγορήσεις ότι δε σε πηγαίνουν αρκετά μακριά, όταν εσύ ο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

A qui la faute

Φεβρουαρίου 23, 2012 § Σχολιάστε

Ένα συγκλονιστικό κείμενο από το Victor Hugo, σε ένα πανέμορφο blog!

Ο Κηπος της Φοιβης

Τις πταίει;

Έκαψες μόλις τη βιβλιοθήκη;
– Ναι. Της έβαλα μπουρλότο.
– Μα είναι έγκλημα πρωτοφανές!
Έγκλημα κατά του ίδιου σου του εαυτού άθλιε!
Σκότωσες την ηλιαχτίδα της ψυχής σου!
Έσβησες τον πυρσό που σου έδειχνε το δρόμο!
Αυτό που σαν τρελός και λυσσασμένος τόλμησες να κάψεις,
Είναι περιουσία, θησαυρός, προίκα, κληρονομιά σου
Τα βιβλία, εχθροί του άρχοντα, είναι το πλεονέκτημά σου
Τα βιβλία που πάντα πήραν το μέρος σου και σε υπεράσπισαν.
Η βιβλιοθήκη είναι μια εκδήλωση πίστης
Των γενεών που μέσα από το σκοτάδι
Μαρτυρούν πως το ξημέρωμα δεν θ’ αργήσει.
Αν είναι δυνατόν! Μέσα στης αλήθειας το αξιοσέβαστο απόθεμα,
Στ’ αριστουργήματα που βρίθουν από κεραυνούς και καθαρότητα,
Σ’ αυτό το αιώνιο αρχείο που διαφυλάττει το χρόνο,
Στις περασμένες εποχές, στους αρχαίους, στην ιστορία
Στο παρελθόν που συλλαβίζει το μέλλον,
Σ’ αυτό που άρχισε κάποτε για να μην τελειώσει ποτέ,
Μέσα στους ποιητές! Αν είναι δυνατόν, μέσα σ’…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 358 επιπλέον λέξεις

.3. Πεπρωμένο ή τύχη;

Φεβρουαρίου 21, 2012 § Σχολιάστε

Πιστεύεις στο πεπρωμένο; Ή μήπως  στην τύχη;

Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά; Ή μήπως με την εκατοστή πρώτη;

—-

Πάντα είναι ενδιαφέρουσα η ανάλυση μιας πρώτης γνωριμίας.

Είτε πρόκειται για μετέπειτα φιλία, είτε για επαγγελματική συνεργασία, είτε ακόμη και για ερωτική σχέση.

Έχει ενδιαφέρον γιατί πολύ σπάνια, εκείνη τη στιγμή, έχεις γνώση (ή έστω διαίσθηση) της εξέλιξης των πραγμάτων.

Έχει ενδιαφέρον γιατί βλέπεις ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα, διαφορετικές αντιλήψεις & απόψεις, διαφορετικά υπόβαθρα & χαρακτηριστικά να προσπαθούν να βρουν στο άλλο πρόσωπο κάτι που τους μοιάζει ή τους λείπει.

Έχει ενδιαφέρον γιατί μέσα απ’ αυτή την αέναη διαδικασία, καταλήγεις, εν τέλει, να ανακαλύπτεις & να διαμορφώνεις περαιτέρω τον ίδιο σου τον εαυτό.

Έχει ενδιαφέρον γιατί κοιτώντας πίσω στην αρχή κάθε γνωριμίας που έκανες, διαπιστώνεις ότι έχουν αλλάξει πάρα πολλά…

O Alejandro ήταν εμφανώς τρακαρισμένος στην πρώτη του μέρα ως ακαδημαϊκός πολίτης στο πανεπιστήμιο του Buenos Aires.

Ένιωθε έξω απ’ τα νερά του.

Ήταν η πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια σε οικείο περιβάλλον, που ένιωθε πως πλέον είναι «μόνος του», εκεί έξω, να παλέψει ο ίδιος για τον εαυτό του. Ο επίπονος & σκληρός αγώνας του όλα αυτά τα χρόνια είχε δικαιωθεί και είχε εισαχθεί από τους πρώτους στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Θετικών Επιστημών του Buenos Aires.

Μια νέα σελίδα ανοιγόταν μπροστά του & το ένιωθε, παρά το φόβο για το άγνωστο…

Οι φωνές στο φουαγιέ του Πανεπιστημίου γέμιζαν το χώρο & αντηχούσαν δεκάδες, εκατοντάδες νέα όνειρα. Ήταν η μέρα των εγγραφών στις σχολές. Μπορείς να φανταστείς πόσες νέες γνωριμίες γίνονται εκείνη τη μέρα; Πόσες ζωές αλλάζουν;

Έχεις, όμως, αναλογιστεί και πόσα συμπτωματικά -ή μήπως όχι- γεγονότα έχουν μεσολαβήσει για να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, αυτή ακριβώς τη μέρα, σε αυτό ακριβώς το μέρος;

Είναι πεπρωμένο ή απλή τύχη;

Οι όποιες παρέες του Alejandro -καλύτερα, οι γνωριμίες του- απ’ το σχολείο είχαν τραβήξει διαφορετικές πορείες.

Όλοι τους, αξιόλογοι μαθητές, πέρασαν με άνεση σε πολύ καλές σχολές, αλλά κανείς δε διάλεξε τη Φυσική ως τομέα ενασχόλησής του. Κάποιοι έφυγαν από το Buenos Aires για να σπουδάσουν σε άλλες μεγάλες ή μικρές πόλεις της Αργεντινής, οι περισσότεροι, όμως, έμειναν στη γενέτειρά τους.

Ο Alejandro δεν είχε κρατήσει επαφή με κανέναν τους, παρά μόνο τον κολλητό του Eugenio , με τον οποίο περνούσαν τα περισσότερα Κυριακάτικα απογεύματα στα τσιμέντα του Bombonera. Δεν ήταν ποτέ τόσο δεμένος με τους υπόλοιπους, παρά μόνο συνυπήρχαν στον ίδιο χώρο για πολλά χρόνια. Δεν τους ένωνε κάποιος συναισθηματικός δεσμός, παρά μόνο κοινά βιώματα. Και όσο πάλευε να διατηρήσει τη στιβαρή του εικόνα εξωτερικά, τόσο κλεινόταν στον εαυτό του, καταλήγοντας κενός.

Σαν ένα ντόνατ: συμπαγές στο περίβλημα, άδειο στο εσωτερικό…

Κι όμως, τόσο σύντομα, όλα αυτά θα άλλαζαν.

Γιατί την ίδια στιγμή, λίγα μέτρα παρακάτω στο τμήμα Οικονομικών, βίωνε τη δική της πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο η κοπέλα που έμελλε να του αλλάξει τη ζωή.

Τη λέγαν Angela.

Ήταν, επί 6 χρόνια, το κορίτσι του διπλανού θρανίου.

Πεπρωμένο;

Ή μήπως τύχη;

.2. Alejandro

Φεβρουαρίου 20, 2012 § Σχολιάστε

Ο Alejandro ήταν ένα από εκείνα τα παιδιά που πάλεψαν σκληρά στα μαθητικά του χρόνια για να τα καταφέρει & να περάσει στο πανεπιστήμιο.

Μοναχοπαίδι, καλομαθημένο (ή κακομαθημένο, ανάλογα με την οπτική γωνία & το βαθμό επιείκιας του κριτή), μεγάλωσε στη Recoleta, μια καλή γειτονιά του Buenos Aires, μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, γεμάτο αγάπη & στενούς δεσμούς. Πέρασε και τα 12 χρόνια της μαθητκής ζωής του σε ιδιωτικό σχολείο του Buenos Aires, είχε πάντα ό,τι ήθελε και ακόμη περισσότερα. Δεν του έλειψε ποτέ τίποτε. Όλη του η παιδική ηλικία ήταν η ιδανική, αυτή που κάθε παιδί θα ονειρευόταν σε μια χώρα όπου πείνα & φτώχεια ήταν φαινόμενα πολύ συνηθισμένα. Δεν κολυμπούσε στα πλούτη η οικογένεια Bustamante. Ήταν η κλασική αστική οικογένεια, με αρκετές καταθέσεις για να τα βγάλει πέρα, να αναθρέψει σωστά το παιδί της, αλλά και να απολαύσει συγκεκριμένες προσιτές πολυτέλειες, όπως ένα εστιατόριο, μια βραδινή έξοδο, μια καλοκαιρινή παραθέριση.

Και φυσικά δώρα για τον Alejandro. Πολλά.

Ίσως με αυτό τον τρόπο να ευγνωμονούσαν την ανώτερη δύναμη που είχε βοηθήσει πριν 18 χρόνια να γίνει ομαλά ο τοκετός, ύστερα από μια δύσκολη εγκυμοσύνη. Την ίδια ανώτερη δύναμη που τον προστάτεψε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, όταν ο ευαίσθητος οργανισμός του υπέφερε από συχνές ασθένειες. Την ίδια δύναμη που τιμούσαν μια φορά το χρόνο, επισκεπτόμενοι το γραφικό ξωκλήσι της επαρχίας Misiones, λίγο έξω από τη μικρή πόλη San Vicente, 1000 και πλέον χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Buenos Aires, προκειμένου να τηρήσουν το τάμα που είχαν κάνει.

Ο Alejandro τελείωσε αριστούχος από το σχολείο. Μαθητής-πρότυπο, συνεπής, επιμελής, στα όρια του σπασίκλα, ο οποίος πέρα από το διάβασμα, είχε μάτια μονάχα για το άλλο πάθος του: το ποδόσφαιρο. Κάτοικος της Recoleta, συνοικίας που συνορεύει με τη Boca, έδρα της ομάδας-θρύλου της Αργεντινής, της Boca Juniors, ο Alejandro δε θα μπορούσε παρά να υποστηρίζει με πάθος την ομάδα του μεγάλου Diego Maradona. Εκεί έβρισκε διέξοδο κάθε Κυριακή από το διάβασμά του. Ήταν το μοναδικό πράγμα που τον έκανε να αισθάνεται μέλος μιας κοινωνικής ομάδας, στην οποία να έχει ενεργό ρόλο. Στο σχολείο ήταν πάντα το παιδί-φάντασμα: που δε θα λοξοκοιτάξει την ώρα του μαθήματος, δε θα μιλήσει, δε θα αντιγράψει, δε θα κάνει καμιά ενέργεια πέραν των προκαθορισμένων και των απολύτως απαραίτητων, προκειμένου να συντήρησει την εικόνα του καλού μαθητή.

Αναπόφευκτα, το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδός του. Εκεί έκρυβε την εσωστρέφειά του, εκεί άνοιγε τον καλά κλεισμένο εσωτερικό του κόσμο και έδινε την ψυχή του. Ο αόρατος μαθητής του διπλανού θρανίου, τις Κυριακές γινόταν ένας ένθερμος οπαδός στο τσιμέντο του Bombonera. Εκεί μονάχα αυτοπροσδιοριζόταν. Ήταν αυτή η οχλαγωγία, το χάσιμο στη μέση ενός ανώνυμου πλήθους που τον βοηθούσε να νιώσει μικρό κομμάτι του. Για 90′ δεν ήταν το καθημερινό φλωράκι που είχε ως αυτοσκοπό τη βαθμοθηρία για να ικανοποιήσει τους γονείς του & να εκμαιεύσει την έγκρισή τους.

Ήταν ο εαυτός του.

Ήταν εκεί που διοχέτευε το πάθος του.

Η μπάλα είναι το όπιο του λαού για χιλιάδες, εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο. Μέσα από το ποδόσφαιρο, κάθε κοινωνία, ειδικότερα η νεολαία, εκφράζει το πάθος της και ψάχνει κάτι που θα τη βοηθήσει να ξεχάσει τα καθημερινά προβλήματά της και να νιώσει περήφανη. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που κάθε σύμπτωμα, κάθε ανορθογραφία της καθημερινότητας συναντώνται αυτούσια και στο ποδόσφαιρο. Άλλωστε, η μπάλα είναι πιστή μικρογραφία της κοινωνίας. Ειδκότερα, όμως, στην Αργεντινή και ακόμη πιο συγκεκριμένα στο Buenos Aires, ο βασιλιάς των σπορ λατρεύεται με μανία, συχνά πάνω από το φυσιολογικό. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο να υπάρχουν επεισόδια και μάλιστα αιματηρά, ιδιαίτερα την περίοδο των clasico, των ντέρμπι μεταξύ της Boca Juniors και της μισητής River Plate. Προς αυτή την κατεύθυνση, σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζε και το επίπεδο ζωής στη χώρα. Η Αργεντινή είχε μόλις χτυπηθεί από τις καταστροφικές συνέπειες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, είχε κυρήξει πτώχευση και έμπαινε σε ένα μεγάλο κύκλο ύφεσης και συρρίκνωσης, τόσο οικονομικής, όσο και κοινωνικής. Οι αναταράξεις, οι εξεγέρσεις και τα κοινωνικά φαινόμενα βίας, μοιραία, πέρασαν και στο ποδόσφαιρο.

Ο Alejandro, όμως, δεν άνηκε στην κατηγορία των στερημένων εφήβων. Η οικογένειά του είχε φροντίσει να θέσει γερές βάσεις κι έτσι δεν αντιμετώπισε πολλά προβλήματα. Αυτό βοήθησε στην απρόσκοπτη συνέχιση των σπουδών του όλα τα προηγούμενα χρόνια και του εξασφάλισε μια καλή, άνετη φοιτητική ζωή, από εδώ και πέρα. Ηταν η ώρα που ο έφηβος Alejandro, ο ντροπαλός και συνεσταλμένος σπασίκλας, θα έβγαινε έξω να παίξει μπάλα. Και αυτή τη φορά όχι κυριολεκτικά, όπως κάθε Κυριακή στο Bombonera, αλλά μεταφορικά.

Ήταν η ώρα που θα ενηλικιωνόταν…

8

Φεβρουαρίου 20, 2012 § Σχολιάστε

(..) Είναι που φοβάμαι
μην ξυπνήσω και σε χάσω
μήπως σε ξεχάσω, οριστικά. (..)

Αναγεννημένη

Κι αν σου μιλώ ψιθυριστά
κι αν σ’ αγαπώ συλλαβιστά
είναι που σε βλέπω
στ’ όνειρό μου κάτι βράδια
να με ντύνεις χάδια μεταξωτά.
Είναι που φοβάμαι
μην ξυπνήσω και σε χάσω
μήπως σε ξεχάσω, οριστικά.

Κι αν σου μιλώ με μια φωνή
που δεν ακούν οι ουρανοί
είναι που ‘χεις γίνει
γελαστή φωτογραφία
έγχρωμη απουσία, όλο νερά.
Είναι που χαϊδεύω
το σακάκι σου τα βράδια
και φορώ τα χάδια, μαύρα κουμπιά.

Είναι που δε βρίσκω
σε κανένα μονοπάτι
ένα χαλικάκι του γυρισμού.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Αρέσει σε %d bloggers: